Raf

Hij kijkt ontspannen en lacht. Wrijft het zand van zijn bezwete gezicht. Met drie volle manche trainingen achter de rug oogt hij toch behoorlijk fris. Raf zit weer lekker in zijn vel. Het EK in Italië sloegen ze over en dat verwonderde me. Raf is duidelijk. ‘Ik leg mezelf altijd veel druk op. Ik wil het zo graag allemaal goed doen, dat de stress me zo nu en dan parten speelt. Als je niet voor 100% goed in je vel zit, kun je zoiets op zo’n moment beter overslaan’. Verstandige woorden van zo’n jong manneke. Raf wil groeien en weet heel goed dat hij, dit jaar in ieder geval, nog geen Europees kampioen zal worden. Daarom is zo’n wedstrijd in Italië niet heel erg van belang. Hij moet gewoon veel rijden. Het liefst verschillende banen en veel uren maken. ‘Ik wilde het risico niet nemen daar de fout in te gaan, net nu het allemaal zo lekker gaat’. Veel jongens doen het zo. Mooie wedstrijden op de juiste momenten meepakken en veel ervaring opdoen. Raf en Harrie Meuwissen. Verstandige mensen zonder haast, bouwend aan iets moois. Hoe mooi het allemaal nog gaat worden weet niemand, maar het eind is nog lang niet in zicht. De overstap naar de 125 gaat niet zomaar. Het kost de kersverse HMX-Racing coureur tijd om te wennen. Grotere machine met natuurlijk meer vermogen, wat dan weer een andere rijstijl vergt. Raf is goed op weg en groeit zichtbaar. De tijd zal het leren, maar aan Rafs inzet zal het niet liggen. Als ze instappen kijkt hij verlegen om en zwaait vriendelijk. Fijne mensen. Een verhaaltje waard…

(Foto met dank aan Floris van den Elsen)