Het is nog druk bij Motocross Aad als ik er binnenstap. Koopavond in de prachtige zaak. Terwijl Nicky een Duitse klant aan een nieuwe Yamaha helpt kijk ik mijn ogen uit. Nooit eerder zag ik zoveel crossspullen bij elkaar.

nicky-3

‘Ik kon niet eens fatsoenlijk schakelen’
Voor een redelijk verse moeder lijkt ze nog erg op het meisje van voor de bevalling. Schommelend met haar benen op een net iets te hoge kruk. Een kwajongen meer. Nicky was eigenlijk een latertje wat het crossen betreft. Pas met haar negen trapte ze voor het eerst een motortje aan de gang. Dit tot groot ongenoegen van haar moeder, die dat hele motorgebeuren eigenlijk helemaal niet zag zitten. Aangezien vader Fred al jarenlang verwoed coureur was en het zelfs in 1987 schopte tot Nederlands kampioen, kroop het bloed toch eigenwijs en vastberaden waar het eigenlijk niet mocht komen. Gek genoeg verliep de start van Nicky’s carrière redelijk moeizaam. Bang is ze niet, dat bleek al snel. Haar eerste rit eindigde dan ook regelrecht tegen een muur van de garage. Nog maar eens de bevestiging voor haar moeder dat dit het slechtste plan ooit was. De drang was toch niet te stuiten en de kleine Nicky hield net zolang vol tot ze ook van haar moeder het groene licht kreeg. ‘Doe het dan maar. In godsnaam’. Vanwege haar leeftijd moest ze al snel over naar de 65cc en die eerste wedstrijden waren een drama. Na 1 jaar 65cc was ze weer te oud en moest door naar de 85cc ‘Ik kon nog niet eens fatsoenlijk schakelen’, lacht ze. Ik was ook veel te klein voor mijn leeftijd waardoor ik met twee bakstenen onder mijn voeten aan de start stond te waggelen. Ik heb heel lang gewoon echt niet kunnen crossen. Eigenlijk kreeg ik het pas een beetje door op de 85cc hoge wielen.’ Nicky schopte het ver. Ze reed zo’n vier jaar mee in de wereldtop en scoorde regelmatig plaatsen in de top 10. Daarnaast werd ze bij de IMBA 3 keer Europees kampioen en 2 keer Nederlands kampioen bij de MON dames. Ook prijkt er nog een supercross titel achter haar naam en dit jaar wist ze nog een Duitse ADAC NRW-Cup titel aan haar palmares toe te voegen.

nicky-1

schuldgevoel
Ondanks haar successen kampte ze toch met een groot probleem. Zo groot dat het uiteindelijk haar carrière zou bepalen. Zoals wel meer rijders had Nicky grote moeite met de druk. Vader Fred heeft het nooit echt begrepen. ‘Het enige wat ik van haar verlangde was dat ze haar best deed. Meer niet. In al die jaren heb ik haar één keer uitgevloekt, maar toen verdiende ze het ook. Het kost allemaal een hoop geld, dat weet iedereen. Ik moet ook hard werken om haar en haar broertje te laten crossen maar dat heb ik er voor over. Ik vind het nog steeds geweldig allemaal. De enige tegenprestatie die ik verlang is dat ze er alles voor doet. Van twee kanten snap je?’ Dat snap ik zeker en hij heeft ook gelijk. Ondanks dat Fred het haar niet moeilijker maakte dan nodig, legde ze de lat telkens erg hoog voor zichzelf. ‘Juist omdat je weet wat die man er voor doet en laat. Hij was en is er altijd voor mij en mijn broer Dennis, en dat geeft stiekem een soort schuldgevoel.’ Het is het bekende verhaal, wat ik zelf herken uit mijn crossverleden.’ Die druk heeft helaas het plezier flink in de weg gezeten. 6x overgeven terwijl haar trainer, steun en toeverlaat Martin de Haas met de motor bij het hek stond te wachten, werd op een gegeven moment normaal. Altijd ziek, altijd te laat. Niemand wist van haar chronische probleem en velen hadden dan ook een verkeerd en vooral arrogant beeld van haar. Het feit dat haar vader een crosszaak heeft maakte het probleem ook alleen maar groter. ‘Lekker makkelijk. Als je wat nodig hebt trek je het gewoon uit het schap’. Een veelgemaakte maar erg domme opmerking. Als ik mijn spullen niet aan klanten verkoop maar aan mijn kinderen geef kom ik toch ergens geld tekort. Veel mensen zien dat niet. Ondanks deze ellende bleef ze toch presteren, drijvend op haar talent.

nicky-2Het afscheid
Het overgeven werd normaal. Op advies van haar ouders heeft ze haar probleem met zoveel mogelijk mensen gedeeld, maar ook dat hielp haar niet er van af te komen. Haar prestaties waren niet eens zo slecht voor iemand die teerde op een half flesje water per dag. ‘Ik kon werkelijk niets binnenhouden’. Natuurlijk is dat vaak ten koste gegaan van haar prestaties. ‘Vaak denk ik aan hoe het zou zijn geweest zonder die ‘afwijking’. Waar ik dan had gestaan.’ De reden van het beëindigen van mijn intensieve cross carrière, twee jaar geleden, heeft deels wel te maken met dat stressprobleem. Ik had er gewoon geen zin meer in. Was er moe van iedere keer weer dat gevecht aan te gaan. De lol was er dik van af’. Haar laatste wedstrijd werd meteen de meest belabberde ooit. Een week voor de wedstrijd kwam ik er achter dat ik zwanger was. Niet onbedoeld maar wel erg onverwacht. Ik was zo’n zeven weken op weg, met nog een wedstrijd te gaan. Het kampioenschap had ik al in mijn zak, maar vond dat ik het niet kon maken de laatste wedstrijd niet mee te rijden. Dat zou dan zo’n gevalletje worden van, ‘och, ze is toch al kampioen dus komt ze maar niet meer. Dat wilde ik niet’. Alleen mijn vriend Ralph en ik wisten van het ‘kindjeopkomst’, en in overleg met hem heb ik toch meegedaan. Achteraf misschien niet slim, maar ja’. Het grappige is dat ik nog nooit zo’n slechte wedstrijd heb gereden. Niemand begreep het dan ook omdat ze niets wisten van mijn ‘buikgeheim’. ‘Als een krant’, zei Martin teleurgesteld en had zich haar ‘afscheid’ heel anders voorgesteld. ‘Je laatste moet je knallen, zodat je altijd met een goed gevoel terug kunt kijken op je carrière. Gelijk heeft hij. Fred moet er nu om lachen maar was toen een stuk minder blij. ‘Als Martin tijdens de race aan mij vraagt of ik mee ga een biertje drinken in de tent, is het echt bagger. Geloof dat maar’. Toen ze later vertelde van haar zwangerschap is Martin nog erg boos op haar geweest. ‘Dat doe je toch niet als je zwanger bent’. Hij wordt er weer een beetje kwaad om.

[logo-carousel id=banners-2]

RBKO
Nicky was blij. Ze was er klaar mee en zette haar aangekondigde afscheid door. Eindelijk rust. Later, met een buik van +/-7 maanden, zag ze de aankondiging van de ‘Red Bull Knock Out’ voorbij komen. ‘De laatste versie in 2008 had ik ook meegereden. Geweldig vond ik het toen. Dit zijn de evenementen waar je bij moet zijn. Onbewust en automatisch ging ik rekenen. Ik wist niet of ik het aan zou kunnen. Hoe ik me zou voelen. Ik heb toen gewoon ingeschreven. Afhaken kon altijd nog’. Niet veel later beviel ze van een prachtig kindje. Het beviel, haar andere leven. Zonder de druk en de nooit aflatende stress. Tijdens de zwangerschapsperiode werd ze de grootste fan van haar mannetje Ralph die na een zeer verdienstelijk enduro carrière, 9 gouden ISDE sixdays medailles, ook 2 Vice-Europese IMBA titels behaalde.

Nicky kijkt dromend naar de tweede verdieping van het immense pand. ‘Toch ga je weer nadenken als je aan het lint staat te zwaaien voor een ander. Tegen het einde van mijn zwangerschap voelde ik me anders ten opzichte van de cross. Beter eigenlijk. Drie weken na mijn bevalling gingen de mannen trainen. Het was prachtig weer en ik wilde ook. Zomaar even op de motor zitten. Het gevoel. Stiekem spookte de RBKO door mijn achterhoofd. Natuurlijk verklaarden ze me voor gek. Al zolang niet op de motor gezeten en dan zo kort na de geboorte van Kay. Drie rondjes om precies te zijn, meer kon ik niet aan. Doordat mijn bekken nog niet helemaal in de originele positie stonden kon ik niet eens op de motor blijven staan. Ondanks dat voelde het toch fantastisch. Na bijna een jaar niet zelf crossen had ik het toch echt gemist.

nicky-4

‘Ik doe mee in Assen’
Misschien had het wel te maken met de druk die er in haar ogen niet meer was. Niets moest meer en bijna alles mocht. Ze sprak er veel over met geliefde en eveneens crossverslaafde Ralph, die boven alles van mening is dat het volgen van je hart altijd de beste beslissing is. Uiteindelijk deed ze mee aan de zwaarste race van het jaar. Zelfs de finale reed ze uit, zonder enige vorm van zenuwen. Zelfs het overgeven bleef achterwege. Een ommekeer volgde. Crossen kan ze, dat mag duidelijk zijn. Nieuw was het gevoel. Raar genoeg had ik me nooit eerder zo relaxed gevoeld voor een wedstrijd en dat deed me erg goed. Ik wist goed waartoe ik in staat was, maar wilde dat ook wel eens meemaken in normale toestand. Loslaten zat er niet meer in. Met Assen nog op het programma maakten haar hormonen overuren. Tijdens een feestje, uit het niks, flapte ze het eruit. ‘Ik doe mee in Assen’. Verraste en vreemde blikken deden haar niks. ‘Ik voel me super en ik wil het graag’. Met nog drie maanden te gaan hervatte ze haar trainingsprogramma om topfit aan de start te kunnen staan. Nicky zou Nicky niet zijn. Als haar zinnen ergens op staan ga je beter aan de kant.

[logo-carousel id=banners-2]

‘Je hebt geen eens een motor
Assen werd een succes. Rij technisch in ieder geval. Door twee slechte starts moest ze evenzoveel keren terug komen van achter uit het veld. De natte baan maakte dat niet echt makkelijk, maar ze vocht als een strijder. Ze miste nipt het podium, maar behaalde wel haar beste WK resultaat ooit. Assen zorgde voor een nieuwe start. Een come-back bijna. Nicky voelt zich als herboren en straalt dat ook uit als ze erover vertelt. Ze is opgewonden en kan eigenlijk helemaal niet wachten. Fred zit nuchter naast haar en kijkt haar grijnzend aan. ‘Je hebt geen eens meer een motor’. ‘Nou, er staat een Yamaha in de garage die niet wordt gebruikt’. Ze kijken elkaar aan zonder een woord. Dat kunnen ze. Communiceren zonder te praten. Nog steeds revaliderende broer Dennis brak in april zijn scheenbeen en zal door verschillende complicaties voorlopig nog niet terug op de motor zitten. ‘Het gaat dus gewoon gebeuren?’, vraag ik doorbrekend. ‘Sja, waarschijnlijk wel. We zitten nog wat aan te hikken tegen Indonesië. De transportkosten zijn zo hoog dat het bijna niet te doen is en zonder etra sponsoren zal het erg lastig worden’. Fred haakt in. ‘Ik sta achter haar. Altijd en ook nu weer. Ik ken haar goed en weet dat ze er alles voor zal doen en laten. Ook ben ik natuurlijk erg benieuwd hoe ze het zal doen zonder de stress, die haar jaren heeft genekt’. Deze keer zal ze het echter regelmatig zonder Fred moeten doen. Fred is tenslotte de spil Motocross Aad. ‘Voorheen ging ik gewoon mee. Van het begin tot het eind. Soms was ik dan een dag of vier niet op de zaak. Een keer zelfs drie weken’. Dat gaat hij dus niet meer doen, althans dat zegt hij en ik geloof hem in zijn plan. Of het gaat lukken is een tweede. Het is weer spannend in Bleiswijk, dat voel ik zelfs.

nicky-5

Het plaatje lijkt compleet. Haar leven met Ralph en Kay heeft rust gebracht. Haar ogen glinsteren en in alles lijkt ze klaar voor haar nieuwe avontuur. Fred en Martin zullen er weer staan. Weer onvoorwaardelijk en zonder onmogelijke verwachtingen.

Welkom terug Nicky…