Een paar jaar geleden was ik er nog stellig van overtuigd dat het niets voor Nederland was. Ik durfde mijn mening niet openbaar te uiten, wetende dat ik door een megagroot gevolg geslacht zou worden. Niet dat ik er verstand van heb, maar ik vond vooral de trainingsfaciliteiten niet in balans met het verhoogde risico van de Supercross. Na het zien van het leed, waar een aantal onfortuinlijke Supercrossers mee te kampen kreeg was ik er zeker van. ‘Afschaffen hier’. Het was de Supercross in Goes die me het tegendeel bewees. Betoverd heb ik genoten en heb uiteindelijk het fenomeen toegelaten in mijn systeem. Gekker nog, ik kijk er tegenwoordig naar uit. Mijn vermeende idee van onveiligheid is een eind vervaagd. Natuurlijk is het niet zonder risico, maar dat zijn alle dingen die je onderneemt terwijl je er misschien nog niet zo bedreven in bent. Gelukkig komen er meer en meer mogelijkheden om jezelf in deze kunstige tak van motorsport te bekwamen en daar wordt dan ook gretig gebruik van gemaakt. Goes gaf voor mij het startschot en ik moet zeggen dat ik het daarna toegevoegd heb aan de lijst van mijn ‘must see’ evenementen. Na het spektakel van Parijs van afgelopen weekend kijk ik reikhalzend uit naar eerst de Superccross in Schijndel (9 en 10 dec.) en daarna de Supercross Goes (19 en 20 januari). Spektakel waar grote namen graag komen laten zien wat ze in hun mars hebben. Evenementen die toch nog steeds groter lijkt te woorden. Vol is vol, maar de kwaliteit groeit nog steeds. De namen die ik hoorde vallen en de dingen die ik stiekem al weet laten me weer geen keus.

Nog heel even wachten…

 

Foto met dank aan More Heijt (behind the fences) www.mhmxpics.nl