Dat het niet zonder slag of stoot is gegaan weten we inmiddels allemaal wel. Na de eerste wedstrijden was het voor iedereen duidelijk wie de sterkste van het veld was. Natuurlijk wordt niet overal de sterkste kampioen.
Het gaat uiteindelijk over het totaal van een seizoen. Ik weet nog dat Dungey kampioen werd met bijna geen enkele manche overwinning! Er zijn meer factoren die meespelen. Een beetje geluk moet je ook hebben natuurlijk. Mack had een beetje pech. Niet eens door de cross zelf blesseerde hij zichzelf. In de laatste wedstrijd in Boekel lukte het hem toch om over het hele seizoen het beste gemiddelde te behalen en dat vind ik nu zo knap. Nog zo jong en dan mentaal en lichamelijk zo op de proef gesteld worden. Natuurlijk, “it’s all in the game” maar toch. Het zegt veel over zijn karakter en daarmee zal hij dan ook nog heel ver komen. Mack weet stiekem wel wat hij waard is en dat is veel. Als crosser maar zeker als mens. Door deze tegenslagen zal hij groeien en harder worden. Harder en sterker. Het zijn de kenmerken van de ware kampioen. Ik ken hem toevallig vrij goed en vind dan ook dat hij dit kampioenschap verdient heeft. Dik!

Proficiat Champ!