Het is koud met een hele dikke K. Ondanks de gelezen verwachtingen ben ik toch naar Valkenswaard afgereisd zonder paraplu en muts. De ijzige wind striemt in onze gezichten, maar de passie voor de sport verwarmt ons van binnen.

Blijven staan en vlaggen
Bij het eerste merchandise tentje dat we tegenkomen koop ik twee mutsen. More kan het goed hebben, maar ik weet dat mijn hoofd veel te groot is voor een cap of een muts. Als ik hem opgezet heb zie ik mezelf in een autoruit. Nee, het ziet er niet uit, maar het heerlijke warme gevoel haalt me over. Mijn gewatteerde werkhandschoenen maken de creatie af. Thuis nog kreeg ik via foto en film al een beeld van de baangesteldheid. Zeiknat en er zou nog veel meer in aantocht zijn. Het maakt ons uiteindelijk weinig uit. Dat is cross. Zo zijn wij. Met veel respect kijk ik naar de vlaggende vrijwilligers die behelmd hun posten bemannen en vrouwen. Trouw wijken ze niet van hun plaats. Geen aflossing, geen koffie. Blijven staan en vlaggen. Rijders worden survivalisten. Waar hobby werken wordt. Hard werken. Ook Joel Roelants en Ian de Sweemer geven geen krimp. Rijden rolstoelend heen en weer en genieten. Eens een crosser, altijd een crosser. Vader de Sweemer tikt me aan en wijst naar Davy Pootjes. Hij is fan en trekt een vergelijk met zijn onfortuinlijke zoon. Zijn ogen glinsteren. Ik kijk nog even achter me, waar Ian zit. Dezelfde ogen kijken me aan. Joel zegt vluchtig maar uiterst vriendelijk gedag, maar legt zijn focus op Thomas. Zijn pupil. Zijn nieuwe toekomst.

[logo-carousel id=banners-2]

Meer dan voorbeeldig
In de mediaruimte is het warm. Warm, druk en er hangt een gezellige sfeer. Ik warm wat op terwijl More zijn eerste foto’s aan het uploaden is. Een leuke groep mensen met dezelfde drive. Ik observeer en sla de beelden op middels een automatische back-up. Waar een groot hoofd dan weer goed voor kan zijn. More’s programma hapert maar hulp is nabij. Fototoppers als Gino Maes en Frank van Hoydonck nemen om de beurt even plaats naast mijn ontgoochelde zoon en helpen hem weer aan de gang. Zo kan het dus ook. Het is me al eerder opgevallen dat fotografen onder elkaar veel vriendschap kennen. Ze helpen elkaar waar nodig en dat is meer dan voorbeeldig. Naast me zit cross encyclopedie Jonas Hagren. De mega aardige, Zweedse Jonas loopt al wat jaren mee en werkt voor het enige magazine dat zijn rijk is; ‘Race Magazine’. In gebrekkig Engels praten we wat over de mannen van ‘onze tijd’. Jammer dat Zweden zo ver weg is.

‘Je mag hier niet binnen’
Vrije trainingen en kwalificaties. Pootjes heeft er duidelijk zin in. Het jonge iele mannetje van een paar jaar geleden is een man geworden. Je ziet het in zijn ogen en aan zijn fysiek. Hij lijkt fit en ik hoop echt voor hem dat het dit jaar eens allemaal mee gaat zitten voor de oversympathieke Davy, of moet ik nu Dave zeggen? Als hij het startveld opdraait trekt hij een wheelie tot aan de eerste bocht. Zelfvertrouwen straalt. Als Covington na zijn kwalificatie winst het media center binnenloopt spreek ik hem aan. Ik leg hem vast voor een duo ontmoeting met Joel Roelants. ‘Mail me maar even, dan stuur ik je het trainingsprogramma wel door’. Net als hij zijn mail adres in mijn rode boekje schrijft wordt hij aan zijn arm getrokken. Een wat oudere man vraagt hem in het Nederlands om zijn bandje. ‘Of heb je ene pasje?’. Thomas kijkt me niet begrijpend aan. Ik leg hem uit wat de man wil zien en hij toont zijn pasje. ‘Da’s geen goeie, je mag hier niet binnen’, zegt hij streng. De man geniet zichtbaar van zijn tijdelijke status. Dan leg ik hem uit wie hij is en wat hij hier doet. ‘Waar komt ie vandaan dan, want hij verstaat me niet’. Als ik uitleg dat hij uit Amerika komt reageert hij lachend. ‘Dan issie wel een eind van huis’. Tegennatuurlijk gaat Jeffrey om onverklaarbare reden onderuit. Zomaar. Later blijkt zijn rem te blokkeren, maar weet er toch nog een 19e plaats uit te persen. Als iemand dat kan.

‘Zundorfjes’
De EMX 300 warmt ons bloed op. Een vette strijd tot de laatste ronde tussen Kras en Smets houdt de gemoederen goed bezig. De strijd wordt uiteindelijk beslist in het voordeel van de ‘Belg op dreef’, die zichzelf verrast. ‘Ik voelde wel dat het goed zat. In de training al, maar dat ik de eerste manche winnen zou…’ De snelheden zijn nagenoeg gelijk, maar volgen en er voorbij gaan zijn twee verschillende dingen natuurlijk. Een verassend optreden is er ook van een sterk rijdende Joshua van der Linden. Joshua weet zich gesteund door GertJan Vorstenbosch, die ook Henk Pater in zijn tent heeft staan. De mannen zitten duidelijk in de lift. Opvolging in aantocht. Eindelijk loop ik Gerard en Carlies Zundorf tegen het lijf. Gerard herkent me dan wel als eerste. Weer dat grote hoofd. De ‘Zundorfjes’ genieten nog ieder moment van de sport die hen ook donkere tijden bedeelde. Dat droevige deel komt toch nog heel even ter sprake. ‘Mensen vragen wel eens, kun je nu nog genieten van die cross, maar de passie blijft hè. Als je er eenmaal in zit kun je nooit meer zonder’. Ze kunnen weer genieten en doen dat heel duidelijk. Mooie mensen in een oneerlijke wereld.

[logo-carousel id=banners-2]

Kees
De unieke enthousiaste stem van Kees van den Boomen schalt vertrouwd door de speakers. Als iemand dit spektakel op weet te luisteren is het Kees wel. Hij feliciteert mijn zoon met zijn 16e verjaardag en geeft het volk ook nog eens mee dat hij mooie foto’s maakt. Hij groeit een halve meter en geniet. Kees is cross, maar ondersteunt het ook. Altijd zal hij zich inzetten voor groeperingen die strijden voor behoud en veiligheid van de sport. Ik laat mezelf naar een hamburger kar glijden. Honger of niet, het moet. Ik ben niet in staat het ding zonder vuilakkerij op te eten. Ik weet het maar ik geef er niks om. Vandaag mag alles. Dikgevoerde werkhandschoenen, een malle muts en curry over mijn gezicht en handen.

Mekka van de motorsport
Voor de GP van Valkenswaard dien ik me altijd aan te melden bij Jan Boer. Eigenlijk ken ik Jan amper. Navraag leert me dat Jan zelf nooit heeft gecrosst. Jan regelt Valkenswaard, maar woont gewoon 175 km. verder in Kampen. Jan is eigenlijk meegegroeid met het spektakel. Ooit begon hij bij het blad ‘Motor’, waar hij meestal de grasbaan sport belichtte, om wat later in 1979 bij MOTO73 terecht te komen. Jan schreef de persberichten voor wedstrijden als Valkenswaard en maakte ook de bijbehorende foto’s. ‘Ik crosste zelf nooit, maar was wel altijd omringd door motoren. Jan woonde als kind in Norg, wat destijds het mekka was van de motorsport. De jaarlijkse grote wedstrijden zetten het kleine plaatsje indertijd vet op de motorkaart. Nu en hier is Jan het aanspreekpunt. Niet alleen voor de media, maar ook voor alle andere randzaken eromheen. Jan kent het klappen van de zweep die hij zelf maakte. Zijn vrouw staat hem bij met administratieve werkzaamheden en het kopiëren van de programma’s en uitslagen. Het is veel werk maar ze doet het met liefde. Ik bedank hem nogmaals voor de toegang en laat hem. Met amper tijd de wedstrijden live te volgen duikt hij weer achter zijn laptop. ‘Work needs to be done’.

‘De beer uit Sint Joost’
Hofer is bovenmaats. Raivo schittert terwijl Raf er het beste van maakt. De dikke modder werkt zeker niet in het voordeel van ‘De beer uit Sint Joost’. Vader Harrie duwt de bemodderde ‘Eighty One KTM’ terug naar de bus. ‘Meer zat er gewoon niet in vandaag’. De mannen worstelen zich door het barre weer. Met vallen en opstaan in zijn puurste vorm. Mack Bouwense kan de snelheid wel vinden maar gaat er door verschillende omstandigheden te vaak af waardoor de opgelopen achterstand onmogelijk in te lopen blijkt. Sneeuw gaat gepaard met een smerige wind, wat het rijden bijna ondoenlijk maakt. De jonge Miot zit vast en krijgt zijn machine niet uit de blubber. Na 5 minuten worstelen mag dan eindelijk zijn monteur een handje helpen. Samen met twee mannen van de organisatie verlossen ze het afgepeigerde rijdertje uit zijn ellende. Smets en Kras laten ons smullen van een geweldig staaltje motorcross. De strijd is constant en hevig. De snelheden liggen nagenoeg gelijk, maar toch moet Mike zijn meerdere erkennen in de zich zelf verassende Smets. Dat belooft nog een mooi EMX300 seizoen te worden. Een herboren Joshua van der Linden rijdt de wedstrijd van zijn leven. Gesteund door Gertjan Vorstenbosch kreeg hij een nieuwe kans te laten zien wat hij waard is. In het koppie zit het goed wat hij in de uitslag uitbetaalt ziet worden. ‘Hij is het waard’, zo vindt een gelukkige GertJan.

In de hotellift treffen we twee collega crossfans. Ik vraag hen naar de prognose voor de zondag. In gebrekkig Engels hoor ik een van de mannen glimlachend ‘Leok’ mompelen. De andere weet beter. ‘Hurlings for sure’. ‘He’s from another world’. Het respect voor ‘onze man’, druipt op de liftvloer.
In de MX2 is het Jonass die op ervaring wint, maar een jong Spaans mannetje legt hem het vuur aan zijn koude crosslaarzen. Prado is op dreef. Snelstartend altijd, maar in tegenstelling tot een seizoen eerder volgt hij de kop nu tot het eind. Een lust om naar te kijken. Hij lijkt te spelen en verheft de sport tot een kunst. De vrolijkheid straalt er van af zonder zijn gezicht te kunnen zien. Zonder enige moeite laat hij zijn motor doen wat hij wil. Zo jong nog en al zo volwassen. Zijn tijd nadert snel.

[logo-carousel id=banners-2]

Angstig omkijkend naar zijn volger
Dat Herlings van een andere wereld is moge duidelijk zijn. Iedere keer probeer ik weer nieuwe zinnen te bedenken om aan te geven hoe magistraal hij zijn talent benut. In gedachten vergelijk ik hem wel eens met Mike Tyson. Die kon ook een beetje lummelen tot hij het beu was. Op dat moment lijkt er een knop om te gaan en vermorzelt hij al wat voor zijn voeten komt. Ik zie dat bij Jeffrey. Het gaat een beetje zoals hij indertijd de boel aanveegde in zijn MX2 tijd. Het heeft wat aanpassingstijd gevergd, maar hij lijkt klaar voor de grote slachting. In de eerste ronden leest hij de baan en warmt zijn lichaam op. Dan gaat de knop om en is er voor niemand nog redding. Als een hert dat rent uit alle macht, angstig omkijkend naar zijn volger. Hij weet dat zijn laatste uur geslagen heeft. Het is een kwestie van tijd voordat hij de scherpe tanden in zijn lichaam zal voelen. Hij weet dat het zal gebeuren, alleen niet op welk moment. Het blijft een prachtig veld met talentvolle mannen. Cairoli, Paulin, Coldenhoff en Anstie zijn mannen van een zwaar kaliber. De absolute wereldtop met daarboven 1 heerser. Hij maakt de dienst uit, het is niet anders.

De uitslagen zijn inmiddels bekend en vele malen gedeeld. Vooral kijkend naar de weersomstandigheden zijn het voor mij allemaal helden. Het zijn karaktervolle bijters en ‘Nooitopgevers’. De organisatie stond als een huis, zoals de crossminnende vrijwilligers van ‘Motor Vereniging Valkenswaard’ dat als geen ander kunnen. In winters weer en snijdende wind maakten zij het mogelijk. Trotserend. Dit is wat ze kunnen en waar ze voor staan.

Valkenswaard. Een vaste waarde. Voor ons een must!

Foto’s met dank aan More Heijt – www.mhmxpics.nl