Strijders uit het Oosten

Mijn jongens zijn fan van de Japanner Kei Yamamoto. Niet vanwege zijn prestaties, maar puur uit respect. Kei doet natuurlijk erg zijn best, maar hij moet nog even. Voor zover mijn kennis gaat was alleen Akira Watanabe ooit een Japanse topper en schopte zijn Suzuki zelfs tot wereldkampioen. Vreemd eigenlijk voor een land waar toch wel het meeste crossspul geproduceerd wordt.

yuri 3

Als beton zo hard
Vandaag maakte ik kennis met de Japanse Yuri Hatao. Moegestreden zit ze op de rand van de zwarte Kawasaki bus. Lommel is zwaar, da’s niks nieuws. Voor de 20 jarige Japanse moet het een hel zijn. Gisteren zag ze voor het eerst in haar leven een zandbaan. Ze rijdt al wel even, maar in haar thuisland zijn de banen als beton zo hard. Ze lacht wat geforceerd naar me...

Verder lezen

Niet zomaar een dag

Jan

‘Spek met eieren, dat vind je toch zo lekker?’ , vraagt ze. Ze is lief en bovengemiddeld zorgzaam. Ze hebben op me gewacht zelfs. In combinatie met vers gezette koffie het beste ontbijt ooit. Allemaal blij elkaar weer te zien. Altijd weer even geleden, maar afstand doet dat met mensen. Zij blijft bij de camper als we de baan verkennen. Als toeschouwer is het fijn eens rust te hebben. Hij leest me de baan voor. Hij heeft mijn aandacht. Volledig. Terug bij de camper begint het ritueel. Een strak schema van tanken, bril schoonmaken, helm drogen en voeding. Ondanks het geen GP rijder is doet hij ten allen tijde alles volgens het ‘grote crossboek’. Pasta voor de wedstrijd is er een van. Naar de fuik loopt ze mee. Helm en handschoenen dragend wandelt ze naast hem...

Verder lezen

Clubcross XL Balen

balen-1

In de schaduw van Reus Jasikonis sta ik te wachten in het welcome office. Damons Graulus staat achter me. Damon. Zo’n jongen die als hij op een verjaardag tegen iemand vertelt wat zijn werk is, ongelovig aangekeken zal worden. Een rustige jongen met een voorbeeldig voorkomen die net zo goed mijn boekhouder had kunnen zijn. Schijn bedriegt vaak. Harrie Everts loopt naar de uitgang en knikt vriendelijk naar me, alsof hij nog weet dat hij in Valkenswaard onder mijn paraplu schuilde om zijn notitieboekje droog te houden. Denk het niet.

Traditie
Dankbaar voor het kaartje mag ik vlakbij het circuit parkeren. Mooiste plekkie ooit. Terwijl de trainingen beginnen loop ik een rondje over het erg toegankelijke rennerspark...

Verder lezen

Big Sam

sam 33

Het was even stil in Oirschot. Wat moet je ook als je in de lappenmand zit. Voor de buitenstaanders leek het of alles stil stond, maar niets is minder waar. Sinds Sam van de Ven groen licht kreeg om na haar zware blessure haar lichamelijke conditie weer op te gaan bouwen is ze daar druk mee in de weer geweest. Als je zo gedreven bent als deze fanatieke Oirschotse is het moeilijk stilzitten. Langzaam maar zeker heeft ze de trainingen weer hervat en heeft zelfs al een aantal keren op haar motor gezeten. 4 september aanstaande is het dan zover.

sam 333De MON wedstrijd in Overloon wordt haar moment van de waarheid. Mocht het gaan zoals Sam verwacht zullen er nog een paar wedstrijden volgen...

Verder lezen

De zoete nasmaak

steef 2

In Veldhoven stond hij naast me. Niet alleen met zijn bus, maar ook na mijn onfortuinlijke val. Hulpvaardig, altijd. Een goed hart geplaatst in een fit lichaam. Ik heb daar nog even met veel bewondering naar hem staan kijken. Bizar hoe hard hij ook met een ‘geleende ‘ tweetakt kan gaan. Het maakt hem niet uit waar hij zijn been over gooit, zolang het om motoren gaat dan. Als het goed voelt kan hij er alles mee.

Trouw
Stefan Hage zit goed in zijn vel. Zijn fysieke gesteldheid is op peil. Zijn soms wisselende prestaties hebben dan ook veelal te maken met de huishouding in het hoofd. Het is een gevoelsmens, een denker. Beïnvloedbaar door externe factoren die hem kunnen laten winnen of falen. Het is op orde nu. Het uitspreken van gevoelens op welk gebied dan ook doet vaak wonderen...

Verder lezen

Kampioenen van Lommel

Onherkenbaar bijna. Het is Lommel maar lijkt in niets op de baan die ik ken van de trainingen door de week.De baan is de baan ook niet meer. Aangepast voor spektakel. Schansen x10. Ondanks we er erg vroeg zijn is het toch al druk. Als we gaan willen we ook alles zien natuurlijk. Veel gezinnen. Kinderen met mini replica’s graven de baan van hun dromen op het nog lege middenterrein. Whips en prachtig bochtenwerk. Genietend van ons erfgoed. Dromen en passie die ze ook ooit weer door zullen geven. Kruipend bloed.

De herboren baan ligt er mooi bij. Nieuw nog. ‘Mooi baantje voor mij’, denk ik nog even, maar weet dat het snel anders zal zijn. Alleen in een lichaam gevuld met karakter en uithoudingsvermogen is deze baan het hoofd te bieden.

lom 3

Fijne mensen

Ludo Dhondt en Gette Holemans tonen ...

Verder lezen

Just like us

paulin 3

Koppeling. Tikkie omhoog. Tikkie omlaag. Vastdraaien. Zitten en voelen. Monteur terug. Tikkie omhoog. Andere kant ook. Even naar achter schuiven, even naar voor. Toch terug naar beneden. Paar tikkies. Voorrem ook goed. Broek zit niet lekker. Te strak bij de laarzen. Iets eruit trekken maar. Handschoenen nog even goed doen. De bril gaat twee keer op en af. Even schudden, zand er uit. Trekken aan het mondstuk van de helm. Paar keer op en neer. Koppeling staat te ruim. Monteur erbij. Twee slagen. Eentje terug. Niets aan het toeval. Gautier Paulin lijkt een perfectionist. Dat is hij misschien ook wel. De toppers. Het zijn helden en lijken koningen. Toch pissen ze ook gewoon in de heg, net als wij…

 

Verder lezen

Gelukkig Gebroken

Een onverwachte vrije dag. Feestdag in België met een voordeeltje voor mij deze keer. Een middagje crossen in Veldhoven stond al langer op de verlanglijst. Met veel zin en vol goede moed de bus ingeladen voor een gezellige mannendag. Een mooie baan en nog mooier weer, wie doet ons wat. Mijn vijfde rondje werd meteen het laatste, voor die dag en zeker de komende maanden. Bij een flinke opstap hoort altijd weer een afstap. Waar een ander een dikke scrub in had gezet maakte ik me klaar voor een landing zonder motor. Je ziet het gat en beseft in een flits dat het een pijnlijke landing gaat worden. Deskundige en liefdevolle hulp van mijn zoon More, Stefan Hage, Heidi Rovers en Arian Deijkers deden me via een ambulance in het Veldhovense ziekenhuis belanden...

Verder lezen

DankbaarHeijt

screen

Het is fijn om te schrijven. Wat begon als opvulling van een verloren uur is uitgegroeid tot een regelrechte verslaving. Een gevoel niet meer terug te kunnen. Lekker. Grotendeels komt dat door de waardering, want ik denk niet dat ik nog wat zou typen als er niemand reageerde of niemand het zou waarderen. Gelukkig is dat wel het geval en dat drijft me om door te gaan met het uitdragen van het heerlijke gevoel. Wat motorcross met je doet en je geeft. Een verrijking in je leven. Een onuitwisbare stempel op je hart.

De waardering bleek deze week weer eens door de toezegging van twee bedrijven om te adverteren op mxinfected.nl. Bijna verlegen maar geweldig blij. Welkom Jopa en Motor 2000. Hartelijk dank voor het vertrouwen.
Dankbaar…

Verder lezen

Nick and the FoxGirl

Blonde lokken en roze gips. Zittend op de wielbak van vriendjes bus doet ze kort verslag. Gefrustreerd wel een beetje. Nog vier weken gips en dan nog twee in een plastic spalk.
Als er iemand graag rijdt is het de Noorse Genette Vage wel. Het is haar hele leven met alles er omheen. Ze draagt de sport uit als geen ander. Haar foto’s zijn zorgvuldig gemaakt. Vakwerk. Foto’s waardoor iedere jongedame zin krijgt te gaan crossen. Meer dan een lijst waard. Sponsoren krijgen waar voor de steun die ze geven. Het zal zo’n beetje september worden voor ze haar KTM weer de sporen zal kunnen geven. ‘Het seizoen is weg. Helaas’, zegt ze terwijl ze verliefd naar haar vriendje, Nick Kouwenberg, staart die aan de zijkant uit zijn bus hangt. Het is een zware dag...

Verder lezen